شيعه در نيمهء نخست سدهء پنجم هجرى در بغداد ، به شمار مىرود . ابن خلّكان مىگويد : « شاعرى بزرگ ، و بر تمام شاعران عصر خويش مقدّم بود . ديوان شعر او در چهار جلد است » . « 1 » وفات او در سال 428 اتفاق افتاد . مهيار قصيده‌اى در 70 بيت ، در رثاى سيد رضى دارد . 8 . قاضى ابو منصور محمد بن ابى نصر عكبرى معدل بغدادى ( در گذشته به سال 472 ه ) . محدث فقيه محقق ثقهء صدوق . در بغداد از شريف مرتضى و شريف رضى حديث شنيد ، و از آن دو و از ديگران روايت كرد ، و عدهء زيادى از او روايت كرده‌اند . قطب الدين راوندى و ابى عبد اللّه خازن از شاگردان او بوده‌اند . قاضى ابو منصور از رجال اسناد صحيفهء سجاديه است كه ابو عبد اللّه خازن آن را از وى روايت كرده است . برخى از منابع ، شيخ طوسى و قاضى ابن قدامه را هم از شاگردان سيد رضى به شمار آورده‌اند ، ليكن نبايد اين اسناد درست باشد ، زيرا شيخ طوسى ، دو سال پس از در گذشت سيد رضى ، يعنى در سال 408 ه وارد بغداد شده است . و ابو المعالى قاضى احمد بن على بن قدامهء بغدادى نحوى هم در سال 486 ه فوت كرده است ، و اگر در سال آخر زندگى سيّد هم از محضر درس او استفاده كرده باشد ، هشتاد سال پس از وى زيسته ، احتمال دارد از زندگى صد ساله‌اى بهره‌مند شده است ، و در منابع به عمر دراز او اشاره‌اى نشده است و غالبا سال تولد او را ننوشته‌اند . « 2 » به هر روى ، زندگى و دانش و ادب و فضل سيّد رضى ، بيش از هر

--> ( 1 ) . وفيات الاعيان ، 4 - 441 . ( 2 ) . همهء اطلاعات مربوط به شاگردان سيد رضى ، بجز مهيار ديلمى و بيشتر نكات مربوط به استادان او ، از كتاب الشريف الرضى اثر دكتر شيخ محمد هادى امينى گرفته شده است .